จอมใจจอมทัพ 27 เจ้ากำลังหึงหวงข้า

ตอนที่ 27 เจ้ากำลังหึงหวงข้า

นางพรั่งพรูออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจ นั่นทำให้ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วประทับจูบลงบนแก้มนวลนั้น เบา ๆ

“ นี่เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังหึงหวงข้าอยู่ ”

“ ปละ… เปล่านะ ข้าก็แค่… ถาม ” นางตะกุกตะกักตอบ เขาหัวเราะร่วน

“ ข้าบอกแล้ว สักวันเจ้าจะตกหลุมรักข้า ”

“ ข้าไม่ได้ตกหลุมรักท่านเสียหน่อย ก็บอกแล้วอย่างไรว่าข้าแค่ถามเท่านั้น ” นางฟึดฟัดพลางผลักไส ทว่าอ้อมกอดแข็งแกร่งนั้นกลับรัดแน่นเข้าไปมากขึ้น

“ อยากรู้ไหมว่าเหตุใดข้าจึงหายไป ”

“ ไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น ” นางกระฟัดกระเฟียด ทว่ากิริยานั้นช่างแสนน่ารักเหลือเกินสำหรับเขา

“ อยากรู้หน่อยเถอะน่า ” เขาเย้า พลางกดจมูกลงบนแก้มใสนั้นแรง ๆ นางผลักไส

“ เอ้า ถ้าไม่อยากรู้ ข้าไม่พูดก็ได้ ” เขาตัดบทดื้อ ๆ

“ นี่ จะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ น่าเบื่อเสียจริง ” นางว่าอย่างรำคาญใจ เขาหัวเราะร่วน

“ สตรีหนอสตรี ปากไม่เคยตรงกับใจ ”

“ รู้ดีเรื่องสตรีเหลือเกินนะ อ๋อ แต่ข้าก็มิแปลกใจหรอก เพราะท่านเองคงเชี่ยวชาญมากเหลือเกินเพราะมีสตรีผ่านเข้ามาในชีวิตมากมายจนนับไม่ถ้วน ” นางประชดประชัน

“ แต่ข้าไม่เคยแตะต้องหญิงอื่นใดเลยนับแต่ได้พบเจอเจ้า ซูเม่ย ” เขาพูดเสียงหนักแน่น นั่นทำให้นางชะงัก

“ ข้าสาบานต่อสวรรค์ หากข้าพูดไม่จริงให้ท่านลงทัณฑ์ข้าให้ตายด้วยคมทวนคมกระบี่ในเจ็ดราตรีได้เลย ”

“ อย่าพูดเช่นนี้ ” นางเอ่ยห้ามพลางรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาเอาไว้

“ ใครเขาให้พูดเรื่องเป็นเรื่องตายกันเล่น ๆ เช่นนี้เล่า สัญญากับข้าก่อนว่าจะไม่พูดเช่นนี้อีก ” นางว่าด้วยสีหน้าจริงจัง เขาพยักหน้าหงึกหงัก นางจึงปล่อยมือจากปากเขา

“ เป็นห่วงข้าหรือ ” เขาถามทันทีที่ปากเป็นอิสระ นางหลบสายตาฉ่ำหวานที่จ้องมองมาทันที

“ เปล่าเสียหน่อย ข้าก็แค่กลัวว่าหากท่านตายไปจริง ๆ ข้าจะเป็นบาปไปด้วย ” คำตอบนั้นทำให้เขาหัวเราะร่วน

“ เจ้านี่ไม่เคยรับความจริงอะไรเสียที เหตุไรจึงต้องทำเรื่องต่าง ๆ ให้มันยากด้วยเล่า แค่พูดออกมาตรง ๆ ก็เท่านั้น ”

“ แล้วท่านล่ะ แม่ทัพเหิง จะบอกข้าออกมาตรง ๆ ได้หรือไม่ว่าท่านหายไปไหนหลังจากราตรีนั้น ”

เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ สายตาทอดไปในอากาศเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมายก่อนผ่อนลมหายใจออกเสียยาว

“ ข้าสับสน ”

“ เพราะข้าอย่างนั้นหรือ ” องค์หญิงเอ่ยถาม เขาหันมาสบตานางตรง ๆ

“ ใช่ องค์หญิงซูเม่ย ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเจ้า ”

“ ทำไม ”

“ เพราะข้ากลัว ”

“ คนอย่างแม่ทัพเหิงผู้เก่งกล้าเหนือบุรุษใด มีสิ่งใดที่ต้องกลัวเช่นนั้นหรือ ”

“ มีสิ สิ่งที่ข้ากลัวเหลือเกิน มันคือสิ่งสิ่งเดียวที่เคยทำร้ายข้าจนตายทั้งเป็นมาแล้ว ”

“ อะไรหรือ ” เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนตอบอย่างแผ่วเบา

“ ความรักอย่างไรเล่า ”

“ เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ ” ซูเม่ยถามก่อนนิ่งเงียบรอฟัง จ้องมองเขาที่ถอนสายตาจากนางไปสู่ความไร้จุดหมายอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มระบายความในใจที่มิเคยปริปากให้ผู้ใดได้ฟัง

“ ท่านพ่อของข้าเป็นทหารองครักษ์เล็ก ๆ ในเมืองถิงเหวิน แห่งทักษิณทิศ แม่ของข้าตายตั้งแต่ข้ายังเด็ก แม้ขาดแม่ แต่ท่านพ่อก็อบรมเลี้ยงดูข้ามาอย่างดี เคราะห์ร้ายท่านพ่อจะสิ้นด้วยโรคร้ายตอนข้าอายุย่างสิบเก้า แต่ข้าก็เป็นคนใฝ่ดีมีความพยายามอย่างที่ท่านพร่ำสอนจนกระทั่งได้เป็นทหารเอกฝ่ายขวาของท่านแม่ทัพเอกในอายุเพียงยี่สิบสอง ซึ่งนับว่าเร็วมาก ส่วนทหารฝ่ายขวานั้นคือเฝอซือถง เป็นศิษย์พี่สำนักกระบี่เดียวกันกับข้า เราทั้งคู่สนิทรักใคร่จนกระทั่งดื่มน้ำสาบานเพื่อเป็นพี่น้อง

ข้าหลงรักสตรีนางหนึ่ง ชื่อรุ่ยเสี่ยวชิง นางมิได้มียศถาบรรดาศักดิ์ใด ๆ เป็นเพียงลูกสาวร้านน้ำชาและติ่มซำเล็ก ๆ ที่ข้าชอบไปนั่งกินในตลาด แต่ข้าก็รักนางจนสุดหัวใจ เสี่ยวชิงเองก็รักใคร่ชอบพอกับข้า ข้าสัญญากับนางว่าจะต้องก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ให้จงได้เพื่อนางจะได้มีความเป็นอยู่สุขสบายขึ้น

Options

not work with dark mode
Reset